Wat de overlevingskansen bij kanker met mij doen
Vorige week (1 juli 2025) was het landelijk nieuws op de NOS:
“De overlevingskansen bij kanker nemen ieder jaar toe.”
Die woorden geven me meteen hoop. Wat een opluchting.
Want al zijn het maar statistieken: als moeder met het BRCA2-gen van twee dochters raakt dit me diep.
’s Avonds keek ik naar Humberto. Marcel Levi zat aan tafel en sprak ook over de overlevingskansen bij kanker.
Hij vertelde dat kanker vaker wordt vastgesteld, maar dat de overlevingskansen ondanks die stijging blijven toenemen.
Nog meer opluchting.
Het geeft me hoop, voor het geval mijn dochters ooit met die diagnose te maken krijgen.
Ze gaan ieder jaar op controle.
Dit jaar was het bij mijn oudste dochter spannend.
De eerste scan was niet duidelijk genoeg. Ze moest terug voor een tweede, mét biopsie.
Daar zaten we dan: haar vriend, Ton en ik.
En natuurlijk onze liefste kleindochter, bij ons op schoot.
Tussen hoop en vrees
Ik ben twee keer behandeld voor borstkanker. En inmiddels weet ik: hoop is iets ingewikkelds.
Te veel hoop? Dan lijkt het alsof ik mezelf voor de gek houd en kan ik alleen maar afgestraft worden, als het toch weer terug komt.
Te weinig hoop? Dan raak ik in een diep, oneindig gat wat ik persoonlijk niemand toewens.
Dus toen ik dit nieuws van de week hoorde, voelde ik een mix van gevoelens die ik maar al te goed ken.
“De statistieken, de cijfers zijn prachtig, maar ze geven geen garantie.”
Want uiteindelijk gaat het alleen daarom aan welke kant van de statistiek ik beland. Ik of ooit mijn dochters.
Dit zijn de emoties die je blijven achtervolgen na kanker.
Wie het zelf heeft meegemaakt, weet wat de overlingskansen bij kanker ook mogen zijn:
Als je eenmaal kanker hebt gehad, blijf je het houden.
Je hoeft niet altijd sterk te zijn
Hoop is een ingewikkelde emotie.
Want, wat als je straks keihard geconfronteerd wordt met slecht nieuws?
Wat dan?
Maar weet je: hoop is geen zwakte. Het is geen naïviteit.
Hoop is een vorm van innerlijke kracht. Een manier om het leven vandaag leefbaarder te maken die naast de emotie van vrees en angst kan bestaan.
Gewoon tegelijkertijd.
Zodra het gevoel van angst of zelfs paniek toeslaat, laat ik ook een beetje hoop toe. Dat is net alsof ik in de bechamelsaus voor de lasagne ook een beetje suiker of honing doe. Net een ander smaakje erbij. Dat is hoe hoop ook kan werken.
Wat ik je wil zeggen
Artsen baseren zich bij het geven van een antwoord vaak op studies uit het verleden. Doordat het ziekteverloop nauwkeurig wordt bijgehouden door de Nederlandse Kankerregistratie, zijn er steeds meer en betere gegevens.
Maar een patiënt is geen cijfer. Net als bij de groeicurve van mijn kleinkind zeggen die cijfers uiteindelijk niets over het individu. Voor iedereen is dit anders.
Wat je kunt doen
Meld je aan voor een gratis kennismakingsgesprek.
Of stuur gewoon een berichtje – ik lees het. En ik weet hoe het voelt.
Je hoeft het niet alleen te doen.
Een meditatie van één zin
Een zin als “Ik laat het toe om vandaag hoop te voelen” kan werken als een meditatie, een essentieel onderdeel van Yoga.
Je ademt erbij, je voelt hem in je lijf, je herhaalt hem.
Steeds opnieuw, tot je hem in elke vezel voelt.
Niet om iets weg te drukken, maar om een gedachte ernaast te zetten.